Hoe doe je dat? Iemand vergeven als die persoon iets vreselijks heeft gedaan? Iemand heeft vermoord, je moeder, broer of oom? Iemand erg pijn heeft gedaan? Moses Isegawa beschrijft dit proces prachtig in zijn nieuwste boek: Wie niet horen wil. Ik moet eigenlijk zeggen benoemen in plaats van beschrijven want dat is het niet echt. En juist daarom greep het me zo. Juist daarom ging ik er veel over nadenken. Isegawa beschrijft het leven van een moeder en haar zoon die in een rebellengebied wonen in Uganda. Tegelijkertijd word je meegenomen in het leven van rebellensoldaat (lees: 15 jarig jochie) majoor Azizima. Een figuur in het boek zegt dat 'wij' onze kinderen niet voldoende hebben beschermd. Daarom zijn ze ontvoerd, gedrogeerd, gehersenspoeld en opgeleid tot meedogenloze kindsoldaten. Ze moeten altijd vergeven worden want ze weten niet wat ze doen. (wie heeft dat meer gezegd??) Ik vind die gedachte zo bijzonder. Dat je dat kan denken in zo'n tijd van ellende en continue spanning. Het heeft me aan het denken gezet.
In ieder geval een aanrader dit boek van Moses Isegawa!
En alsof er niks is gebeurd ben ik alweer begonnen aan het volgende boek van de stapel: nog te lezen. 'Het bijtende gevoel van verlies' van Tahmima Anan is nu aan de beurt. Ik ben nog maar net begonnen maar het belooft zeker veel goeds!
donderdag 28 februari 2008
donderdag 14 februari 2008
Water
Ron wil graag een keer mee met een vrachtschip over zee. Of wat voor boot dan ook, als het maar naar of over zee gaat. Prachtig idee. Volgens mij is hij nu al bezig de muziek uit te zoeken die dan mee moet.
Day after day, water and sky, without anything interesting on the horizon. For a lot of people crossing the ocean may seem a very boring experience. But could it be that just this lack of interesting sky filling events, makes life at sea so interesting? Perhaps these unexciting surroundings make you focus more on the smaller things in life, unnoticed until now? Such as the sun, the moon, the stars, the weather, and the living creatures surrounding the ship. Or even a closer look into your own life. Maybe, in our thriving society colored by soap operas and reality tv, we try hard to ignore these basic things. The fact is that people who think an ocean crossing is boring, in general have never made such a journey filled with 2 or 3 months of water and sky.
Once confronted with the overwhelming abundance of nature, you are forced to realize your own insignificance in the natural world. And that is not a bad thing for those with over-inflated ego's.
Thijs Heslenfeld.
donderdag 31 januari 2008
Regen blues
Maandag 28 april komt Nick Cave naar Nederland! Naar de Heineken Music Hall wel te verstaan. Of dat leuk is of niet (daar zijn de meningen nogal over verdeeld) maakt niet uit. Hij komt, hij komt! En ik ben blij. Ik heb Nick Cave live gezien op het ATP festival in Engeland in 2007. Het hele festival was geweldig en Nick Cave maakte daar een groot deel van uit. Zijn optreden is er een van passie en intensiteit. Daarom gaat Miek zaterdag vroeg uit de veren om kaarten te bemachtigen. Altans dat hoop ik want hij geeft maar 1 concert in Nederland.
Ondertussen flinke storm buiten en ik heb me door de regen en wind een weg naar huis geploeterd. Echt Nick Cave weer zou je zeggen. Maar niets in minder waar! Terwijl ik dit schrijf luister ik naar Songs: Ohia. Net als pakketje binnen gekomen LP. Klinkt heerlijk en heb, nu ik toch in de concertsferen zit, ineens ontzettend veel zin om Songs: Ohia ook weer eens live te zien. Ook zij waren van de partij bij ATP.
Gisteren heb ik voor pa en ma kaartjes gekocht voor Willie Nelson. Ja, mijn ouders zijn echte fans en proberen altijd te gaan als 'ie in Nederland komt. Alweer 75 jaar oud, keep on rockin'!
donderdag 24 januari 2008
Vroege belevenissen
Oei, het is al weer even geleden dat ik hier ben geweest! Mijn excuses voor het niet reageren op de reacties.
Heerlijk, de verhuizing is achter de rug en ik moet zeggen dat ik heel gelukkig ben in het prachtige en warme huis in Westerpark. Ondanks alle drukte die een verhuizing met zich meebrengt ben ik niet opgehouden met lezen. Hoe zou ik daar ooit mee op kunnen houden!?
Ik moet zeggen dat ik weer wat pareltjes gelezen en gekocht heb. Voor mij ligt een stapel boeken me aan te kijken. Elke prachtige omslag vecht er weer eens om om als eerste gelezen te worden.
Een paar voorbeelden:
Spijkerschrift van Kader Abdollah
Honderd-en-een dag in Bagdad van Asne Seierstad
De wereldverzamelaar van van Ilija Trojanow
En vandaag weer een heerlijk pakketje met een 1006 pagina tellend boek met de naam: Pilaren van de aarde van Ken Follet. Dit boek speelt zich af in de middeleeuwen en eigenlijk past dit niet helemaal binnen mijn genre. Maar iedereen stapt wel eens van z'n geloof af toch?
Een van mijn favoriete schrijfsters is Gail Tsukiyama. Deze Japans/Amerikaanse vrouw schrijft werkelijk waar prachtig en zeer detaillistisch. Over het algemeen altijd over het Japan van voor of net na de tweede wereldoorlog. Na de 'zijdewerksters', 'de tuin van de samoerai' en het prachtige 'droomnachten' is het boek 'straat van duizend bloesems' onlangs verschenen. Het greep me direct en het nam me mee naar een totaal andere wereld, elke keer als ik het boek opensloeg. Een absolute aanrader!
Op dit moment lees ik een boek van Kader Abdollah: 'de reis van de lege flessen'. Bolfazl, de vluchteling waar het boek over gaat, ondergaat allelei fases in het Nederlander worden. Het gaat alleen iets verder dan dat en hij maakt het zichzelf erg moeilijk door zijn hersenspinsels. Goed geschreven, erg knap zelfs. Toch houdt het me niet echt in z'n macht. Maar ik moest vanmorgen wel even aan Bolfazl denken. Ik fietste door de haarlemmerstraat/dijk naar CS toen er op eens een man midden op straat stond. Op het krankzinnige tijdstip dat ik door de stad fiets, zie je twee soorten mensen op straat. Degene op de fiets of lopend, doelbewust naar het werk, of degene die de nacht op straat hebben doorgebracht. Ik wist niet wat ik moest doen toen deze man mij probeerde staande te houden. Het was een buitenlandse man ik ik dacht gelijk aan Bolfazl. Zou deze man ook hulp nodig hebben? Of gewoon behoefte aan een gesprek, een glimlach misschien? Ik wist het niet en fietste door en heb me daar de rest van de dag rot om gevoeld.
Heerlijk, de verhuizing is achter de rug en ik moet zeggen dat ik heel gelukkig ben in het prachtige en warme huis in Westerpark. Ondanks alle drukte die een verhuizing met zich meebrengt ben ik niet opgehouden met lezen. Hoe zou ik daar ooit mee op kunnen houden!?
Ik moet zeggen dat ik weer wat pareltjes gelezen en gekocht heb. Voor mij ligt een stapel boeken me aan te kijken. Elke prachtige omslag vecht er weer eens om om als eerste gelezen te worden.
Een paar voorbeelden:
Spijkerschrift van Kader Abdollah
Honderd-en-een dag in Bagdad van Asne Seierstad
De wereldverzamelaar van van Ilija Trojanow
En vandaag weer een heerlijk pakketje met een 1006 pagina tellend boek met de naam: Pilaren van de aarde van Ken Follet. Dit boek speelt zich af in de middeleeuwen en eigenlijk past dit niet helemaal binnen mijn genre. Maar iedereen stapt wel eens van z'n geloof af toch?
Een van mijn favoriete schrijfsters is Gail Tsukiyama. Deze Japans/Amerikaanse vrouw schrijft werkelijk waar prachtig en zeer detaillistisch. Over het algemeen altijd over het Japan van voor of net na de tweede wereldoorlog. Na de 'zijdewerksters', 'de tuin van de samoerai' en het prachtige 'droomnachten' is het boek 'straat van duizend bloesems' onlangs verschenen. Het greep me direct en het nam me mee naar een totaal andere wereld, elke keer als ik het boek opensloeg. Een absolute aanrader!
Op dit moment lees ik een boek van Kader Abdollah: 'de reis van de lege flessen'. Bolfazl, de vluchteling waar het boek over gaat, ondergaat allelei fases in het Nederlander worden. Het gaat alleen iets verder dan dat en hij maakt het zichzelf erg moeilijk door zijn hersenspinsels. Goed geschreven, erg knap zelfs. Toch houdt het me niet echt in z'n macht. Maar ik moest vanmorgen wel even aan Bolfazl denken. Ik fietste door de haarlemmerstraat/dijk naar CS toen er op eens een man midden op straat stond. Op het krankzinnige tijdstip dat ik door de stad fiets, zie je twee soorten mensen op straat. Degene op de fiets of lopend, doelbewust naar het werk, of degene die de nacht op straat hebben doorgebracht. Ik wist niet wat ik moest doen toen deze man mij probeerde staande te houden. Het was een buitenlandse man ik ik dacht gelijk aan Bolfazl. Zou deze man ook hulp nodig hebben? Of gewoon behoefte aan een gesprek, een glimlach misschien? Ik wist het niet en fietste door en heb me daar de rest van de dag rot om gevoeld.
zondag 25 november 2007
Verhuisperikelen
Het grote inpakken voor de verhuizing is begonnen. Met veel zorg en aandacht heb mijn dierbare boeken in sterke verhuisdozen gelegd. Gaan ze niet schuiven, gaan ze niet stuk? Dan maar wat extra bubbeltjesplastic ertussen.
Ik kijk nu naar een lege boekenkast. Het is alsof 'ie wacht om gevuld te worden. Maar dan niet met mijn boeken meer. Nee erger, de nieuwe bewoners zullen mijn gammele boekenkast weg gaan slopen. De hele boel zal hier verbouwd gaan worden om het, natuurlijk, veel mooier te gaan maken. Een badkamer willen ze hebben. Zou ik ook doen. Maar toch ligt er zo'n steen ergens in mijn maag die maar niet weg wilt gaan. Ik hou van dit huisje met alle hoeken en gaten, ja zelfs de tocht ben ik gaan waarderen. De nieuwe bewoners waarderen dat alles niet zozeer en gaan gelijk over tot breken. Het zal prachtig worden, dat weet ik zeker. Maar of ik nog een keer kom kijken, dat weet ik niet.
Tijdens dit verhuisfeest mag wat goed leesvoer niet ontbreken. In het kader van 'het is niet erg als het stuk gaat of zo' heb ik een paar paperbacks gekocht. Klassiekers natuurlijk.
'Een goede man slaat soms zijn vrouw' van Joris Luijendijk.
'De reis van de lege flessen' van Kader Abdolah (daar is 'ie weer!)
'De boekhandelaar van Kaboel' van Asne Seierstad.
De laatste is zojuist uitgelezen en ik moet zeggen dat ik aardig onder de indruk was. De schrijfster woont een tijd bij de Afghaanse familie Khan. Toch is dit geen verslag van wat ze ziet of hoort. Het is meer een roman. Soms wilde ik graag meer een verslag lezen dan een roman maar die stemming wisselde af.
Op dit moment komen er voor mijn gevoel weinig non-fictie boeken uit. Elke week pluis ik de boeken bijlage van het Parool uit met de nieuwste recensies en het blijft maar thrillers en romans die komen. Ik zoek naar het woord de 'wereldbibliotheek' maar kan het maar niet vinden. Kijk ik er naast?
Wel kijk ik er naar uit om het mooie foto boek/verslag van Thijs Heslenfeld te kopen. Zijn boek 'cold' gaat over zijn reis op een Nederlandse zeilboot van Argentinië naar Zuid Afrika.
www. thijsheslenfeld.nl
Het is zondag, de zon schijnt, Ron slaapt nog en ik ga straks heerlijk in mijn uppie een boekwinkel bestormen om dat prachtige foto boek/verslag te kopen.
Ik kijk nu naar een lege boekenkast. Het is alsof 'ie wacht om gevuld te worden. Maar dan niet met mijn boeken meer. Nee erger, de nieuwe bewoners zullen mijn gammele boekenkast weg gaan slopen. De hele boel zal hier verbouwd gaan worden om het, natuurlijk, veel mooier te gaan maken. Een badkamer willen ze hebben. Zou ik ook doen. Maar toch ligt er zo'n steen ergens in mijn maag die maar niet weg wilt gaan. Ik hou van dit huisje met alle hoeken en gaten, ja zelfs de tocht ben ik gaan waarderen. De nieuwe bewoners waarderen dat alles niet zozeer en gaan gelijk over tot breken. Het zal prachtig worden, dat weet ik zeker. Maar of ik nog een keer kom kijken, dat weet ik niet.
Tijdens dit verhuisfeest mag wat goed leesvoer niet ontbreken. In het kader van 'het is niet erg als het stuk gaat of zo' heb ik een paar paperbacks gekocht. Klassiekers natuurlijk.
'Een goede man slaat soms zijn vrouw' van Joris Luijendijk.
'De reis van de lege flessen' van Kader Abdolah (daar is 'ie weer!)
'De boekhandelaar van Kaboel' van Asne Seierstad.
De laatste is zojuist uitgelezen en ik moet zeggen dat ik aardig onder de indruk was. De schrijfster woont een tijd bij de Afghaanse familie Khan. Toch is dit geen verslag van wat ze ziet of hoort. Het is meer een roman. Soms wilde ik graag meer een verslag lezen dan een roman maar die stemming wisselde af.
Op dit moment komen er voor mijn gevoel weinig non-fictie boeken uit. Elke week pluis ik de boeken bijlage van het Parool uit met de nieuwste recensies en het blijft maar thrillers en romans die komen. Ik zoek naar het woord de 'wereldbibliotheek' maar kan het maar niet vinden. Kijk ik er naast?
Wel kijk ik er naar uit om het mooie foto boek/verslag van Thijs Heslenfeld te kopen. Zijn boek 'cold' gaat over zijn reis op een Nederlandse zeilboot van Argentinië naar Zuid Afrika.
www. thijsheslenfeld.nl
Het is zondag, de zon schijnt, Ron slaapt nog en ik ga straks heerlijk in mijn uppie een boekwinkel bestormen om dat prachtige foto boek/verslag te kopen.
woensdag 31 oktober 2007
Broeder Yasin
O, mijn familie,
mijn engelen keerden niet terug van het feestmaal.
Ik maak me klaar om me voor de laatste maal te
rusten te leggen op mijn vochtige lakens,
mijn bed van tranen,
en net als de ontslapenen hun zwijgende hymnen neuriën,
neurie ik mijn hymnen in stilte,
en begroet de dageraad volkomen alleen.
Mijn wijsheid is mijn ochtendkoffie
en mijn voortschrijdende jaren zijn het licht van mijn huis...
Ik ben de laatste der onfortuinlijke wijzen in een
tijdperk waar wijzen worden veracht
Ik ben de laatste die de smeulende sintels pakt
voordat het vuur dooft...
Ik ben de laatste die brandt...
Nabeel Yasin 'Broeder Yasin'
mijn engelen keerden niet terug van het feestmaal.
Ik maak me klaar om me voor de laatste maal te
rusten te leggen op mijn vochtige lakens,
mijn bed van tranen,
en net als de ontslapenen hun zwijgende hymnen neuriën,
neurie ik mijn hymnen in stilte,
en begroet de dageraad volkomen alleen.
Mijn wijsheid is mijn ochtendkoffie
en mijn voortschrijdende jaren zijn het licht van mijn huis...
Ik ben de laatste der onfortuinlijke wijzen in een
tijdperk waar wijzen worden veracht
Ik ben de laatste die de smeulende sintels pakt
voordat het vuur dooft...
Ik ben de laatste die brandt...
Nabeel Yasin 'Broeder Yasin'
zaterdag 13 oktober 2007
She's lost control
Gisteravond ben ik met Ron naar de film geweest. Nadat we ons genesteld hadden in de heerlijke, ruime stoelen van zaal 2 in Tuschinsky, gaven we ons over aan de parel van Anton Corbijn die Control heet. Natuurlijk in zwart-wit gefilmd wat het plaatje volmaakt maakt.
Ik wist, tot gister, maar bar weinig van Joy Divisions voorman Ian Curtis. Ja, hij is dood en had zelfmoord gepleegd of zoiets. Aan ieder de aanrader om naar Control te gaan om een beetje in de (oude??) ziel van deze op 23 jarige leeftijd overleden artiest te koekeloeren.
Ik weet niet goed of artiest het goede woord is. Misschien kunstenaar of toch gewoon zanger? Allemaal wat misplaatst. Ian Curtis schreef zware maar prachtige teksten. Ron blijft maar tegen mij zeggen dat ik, om de boel een beetje te begrijpen, zijn teksten moet lezen. Ik ben altijd gefascineerd geweest door mensen die zichzelf van het leven (willen) beroven. Waarom doe je zoiets en wanneer beslis je tot actie over te gaan? Is dat een bewuste keuze, ver van te voren gepland? Of is het een impulsieve actie die gepaard gaat met eventueel drank, drugs of muziek? Het bleek dat Ian Curtis ernstige aanvallen van epilepsie had en ik kan me zo voorstellen dat dat je hersencellen geen goed doet. Ook het kiezen tussen twee liefdes en de druk van buiten af kan een oorzaak zijn.
Waarom ben ik toch in godsnaam zo op zoek naar een reden of een oorzaak? Ik ben erg praktisch ingesteld en denk vaak dat als het je te veel wordt, je gewoon even pas op de plaats moet nemen alvorens er weer tegen aan te gaan. Voel je je rot of heb je ergens last van? Ga dan lekker naar buiten om te wandelen of praat van je af naar een ieder die het maar wilt horen. Ik weet het, klinkt allemaal erg oplossinggericht en zeer praktisch.
Maar wat doe je als dat alles niet helpt? Ik weet het niet. Ik heb geen antwoord en dat vind ik vreselijk. De film van gister heeft me dat wel laten inzien. De praktisch ingestelde Annemieke heeft geen antwoord en dat geeft stof tot nadenken.
Ik wist, tot gister, maar bar weinig van Joy Divisions voorman Ian Curtis. Ja, hij is dood en had zelfmoord gepleegd of zoiets. Aan ieder de aanrader om naar Control te gaan om een beetje in de (oude??) ziel van deze op 23 jarige leeftijd overleden artiest te koekeloeren.
Ik weet niet goed of artiest het goede woord is. Misschien kunstenaar of toch gewoon zanger? Allemaal wat misplaatst. Ian Curtis schreef zware maar prachtige teksten. Ron blijft maar tegen mij zeggen dat ik, om de boel een beetje te begrijpen, zijn teksten moet lezen. Ik ben altijd gefascineerd geweest door mensen die zichzelf van het leven (willen) beroven. Waarom doe je zoiets en wanneer beslis je tot actie over te gaan? Is dat een bewuste keuze, ver van te voren gepland? Of is het een impulsieve actie die gepaard gaat met eventueel drank, drugs of muziek? Het bleek dat Ian Curtis ernstige aanvallen van epilepsie had en ik kan me zo voorstellen dat dat je hersencellen geen goed doet. Ook het kiezen tussen twee liefdes en de druk van buiten af kan een oorzaak zijn.
Waarom ben ik toch in godsnaam zo op zoek naar een reden of een oorzaak? Ik ben erg praktisch ingesteld en denk vaak dat als het je te veel wordt, je gewoon even pas op de plaats moet nemen alvorens er weer tegen aan te gaan. Voel je je rot of heb je ergens last van? Ga dan lekker naar buiten om te wandelen of praat van je af naar een ieder die het maar wilt horen. Ik weet het, klinkt allemaal erg oplossinggericht en zeer praktisch.
Maar wat doe je als dat alles niet helpt? Ik weet het niet. Ik heb geen antwoord en dat vind ik vreselijk. De film van gister heeft me dat wel laten inzien. De praktisch ingestelde Annemieke heeft geen antwoord en dat geeft stof tot nadenken.
Abonneren op:
Posts (Atom)
